Hayvanlarla Anılar...

[4.tekilkişi]

Öğrenci evimizde iki kedi baktık. Biri kapkara Karamel, diğeri bembeyaz Vanilya. Birbirlerini görmediler hiç. Ama biz sonradan evimizi şenlendiren Vanilyamızı hep Karamel'le kıyasladık. Vanilya'yı sevdikçe Karamel'i andık. Kara kedimiz sokak kedisi idi, beyaz pamuk kızımız asil bir Ankara kedisi. Uzun bembeyaz tüylere masmavi gözleri ile pek bi havalıydı doğrusu. Karamel sıcak kanlıydı dibimizden ayrılmazdı kendini sevdirirdi. Vanilya ise bi havalarda bi havalarda. Başkentli ya derdik İnternetten bir arkadaş yavrularına ev arıyordu öylece tanıdık, eski adı Mavişmiş, heralde ismine alışamadı dedik. Çağırıyoruz çağırıyoruz bizi umursamıyor. Sallamıyo yani Başta epey komik geldi bize. Maviş dedik yine olmadı. Allah allah ne zaman alışacak ismine bu kız diye dertleniyorduk. Bir temizlik anımızda gerçeği anladık: Elektrikli süpürgeyi çalıştıracaktık; Karamel çok korkardı sesinden, Vanilya da ürkmesin diye arka odalardan birine kapatalım dedik, başladık temizliğe. Biraz zaman geçti. A a! Bir baktık bizim kız mutfağın camından atlamış süpürgenin ileri geri hareket eden kablosuyla oynuyor. Çok şaşırdık ev arkadaşımla. " Bu niye korkmuyor ya?" diye. Yoksa yoksa??? şeklinde soru işaretleri dönmeye başladı başımızın üstünde. Kedimiz meğer sağırmış!!! İsmine bir türlü alışamaması, seslenince bizi sallamaması havasından değilmiş yani Aşıları için veterinere gittiğimizde sağır olduğunu söyledik. Ankara kedisi değil mi? dedi. Evet. Ankara kedileri çoğunlukla sağır olurlarmış meğer.