Hayvanlarla Anılar...

[Ferda Ülkümen]

Ben neşeli bir hikaye yazacağım. Ama hikaye babama ait.

Babam çocukluğunda harçlıklarıyla hayvan pazarından kulağı kesik bir eşek satın alıyor.

Bahçıvan eşeği öyle bir eğitiyor ki, eşek sırtına tenekeler yüklenince çeşmeye, küfeler yüklenince çarşıya gitmeyi öğreniyor. Hatta bahçıvan sırtına teneke yükleyip, deh dedi mi kendi başına çeşmeye gidiyor, onun küfelerle sığmayacağı kestirme patika yoldan giden bahçıvanla çeşme başında buluşuyorlar.

Bir hafta sonu yatılı okulda okuyan büyük amcamı kasaba göndermek istiyorlar, amcam kasabın yerini bilmediğini söyleyince, 'Sen eşeğe bin o seni götürür' deyip, eşeğe küfeler yükleniyor, yola çıkıyorlar.

Eşek kasabın önünde duruyor, amcam siparişleri veriyor, hesabı öderken elindeki para yetmiyor. Aldıklarını elindeki para kadar eksiltmesini söylüyor kasaba.

Kasaptan aldığı cevap şöyle;

‘Beyim sen onları al git, biz eşeği tanıyoruz’

Amcamın kredisi yok ama eşeğin var!